[Fic]An Option 2
posted on 04 May 2012 22:04 by la-dolce-vita in Fictionนิ้วเรียวลูบแผ่วเบาอยู่ที่ปกเสื้อของคนที่นอนกอดร่างบอบบางอยู่ ดวงตาใสไม่ได้ละไปจากนัยน์ตาคมแม้แต่นาทีเดียว
ถึงแม้ว่านาฬิกาจะบอกเวลาเก้าโมงแล้วก็ตามแต่ก็ไม่ได้มีสัญญาณใดๆว่าคนทั้งคู่จะลุกออกจากเตียง ริมฝีปากสีสด
ที่วาดยิ้มสวยถูกจูบด้วยความหมั่นเขี้ยวจนคนถูกเอาเปรียบต้องทุบเบาๆที่หน้าอก
“ฉวยโอกาส”ซึงรีเอ่ยตัดพ้อเบาๆแต่ไม่ได้มีท่าทีจริงจังสักเท่าไหร่
“ต่อว่า?”
“ก็ใช่นะสิฮะ”ซึงรีย่นจมูกใส่คนที่หัวเราะกลับมาเบาๆ
“อยากลุกไปทำงานหรืออยากจะนอนอยู่แต่บนเตียงครับว่าพี่แบบนี้?”สายตาแวววาวแบบนั้นทำเอาคนฟังนึกกลัว
จนต้องดันตัวออกจากกอดของคนตัวโต
“ไม่ต้องมาขู่ซึงรีนะ”คนที่พูดเหมือนไม่กลัวเริ่มดิ้นเมื่อรู้สึกถึงอ้อมกอดที่แน่นขึ้น
“คิดว่าพี่ขู่หรอ?”นอกจากจะไม่ปล่อยแล้วริมฝีปากนุ่มยังถูกเอาเปรียบอีกครั้ง
“ปล่อยเลยนะฮะ ซึงรีจะไปอาบน้ำแล้วเดี๋ยวต้องไปทำงาน”
“ไม่เอาพี่ไม่ให้ไป พี่บอกซึงรีแล้วใช่มั๊ยครับว่าไม่ให้รับงาน แทนที่จะได้หยุดอีกสามเดือน”ซึงรีเริ่มทำตัวไม่ถูกเพราะว่า
เคยเป็นแต่ฝ่ายเอาแต่ใจพอเป็นฝ่ายที่ถูกเอาแต่ใจใส่มั่งเลยทำอะไรไม่ถูก แถมคนตัวโตนี่ก็กอดเขาแน่นแถมยังฝังใบหน้า
หล่อเหลานั่นลงมาที่คออีกต่างหาก
“งอแงจังเลยฮะ”มือเล็กลูบเบาๆที่กลุ่มผมสีเข้ม
“ตั้งแต่กลับมาจากญี่ปุ่นมาวันนี้ก็ครบสองเดือนแล้วนะที่ซึงรีไม่ค่อยได้อยู่กับพี่”เสียงทุ้มพูดด้วยความน้อยใจ
“ก็ซึงรีต้องไปทำงานนี่ฮะ”ปลายนิ้วเรียวเกลี่ยผมของคนตัวโตเล่นไปมา
“อาทิตย์ที่แล้วก็ไปทำงานที่ญี่ปุ่นมาเกือบทั้งอาทิตย์”แม้ว่าจะมีเหตุผลที่สมเหตุสมผลแค่ไหนแต่มันก็ไม่ทำให้
คนขี้งอแงยอมปล่อยเขาแต่โดยดี
“แต่พี่ซึงฮยอนก็ตามไปนี่ฮะ”พอถูกต้อนให้จนมุมซึงฮยอนก็กอดคนตัวเล็กแน่นขึ้น
“ซึงรีจะรีบกลับนะฮะ”ซึงรีพูดเชิงอ้อนคนตัวโตจนอีกฝ่ายยอมคล้ายอ้อมกอดแล้วก็มองดวงตาคู่ใส
“ให้พี่รับไปทานข้าวเย็นข้างนอกมั๊ยครับ?”
“ที่คอนโดได้มั๊ยฮะ ซึงรีเหนื่อยไม่อยากออกไปไหน”
“ถ้าเหนื่อยมากไม่ต้องไปทำงานก็ได้เนอะ”เจ้าของเสียงทุ้มยิ้มกว้างจนคนมองนึกหมั่นไส้
“ได้ที่ไหนกันฮะ พี่ซึงฮยอนปล่อยซึงรีเร็ว ซึงรีจะได้ไปอาบน้ำ”ซึงฮยอนกอดคนตัวเล็กแน่นกว่าเก่า จูบหัวไหล่ขาวแล้ว
ก็ยอมปล่อยให้คนที่ผิวแก้มเปลี่ยนเป็นสีแดงระเรื่อออกจากอ้อมกอดไปด้วยความเสียดาย
หลังจากที่ซึงรีออกไปทำงานคนที่ว่างงานก็ได้แต่นั่งพลิกสมุดตารางงานของเขากับซึงรีที่จดไว้รวมกันไปมาอย่างเบื่อหน่าย
คนตัวเล็กนั่นทำงานแทบจะทุกวันในขณะที่เขาช่วงนี้ไม่ค่อยจะยุ่งเท่าไหร่หลังจากอะไรที่หลายๆอย่างลงตัวหมดแล้ว
ทางเลือกเดียวที่เหลือไว้ให้ก็คงต้องเข้าไปนั่งอยู่ในบริษัทฆ่าเวลาระหว่างที่ซึงรีไปทำงาน คนตัวสูงลุกขึ้นจากเตียงก่อนจะ
เดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำแต่งตัว
แม้ว่าจะพยายามทำตัวให้ยุ่งแค่ไหนแต่พอโทรไปหาคนที่รีบออกไปทำงานตั้งแต่เช้าก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะเลิกงานเสียที
ดวงตาคู่คมมองนาฬิกาที่ข้อมือของตัวเองแล้วก็ตัดสินใจออกจากบริษัท ขับรถไปยังร้านอาหารร้านโปรดของซึงรี
ซึงฮยอนไม่ลังเลที่จะสั่งของชอบของคนตัวเล็กไปให้เป็นมื้อเย็นหรือจะเรียกให้ถูกก็คือมื้อค่ำ
“ซึงรีครับใกล้จะกลับรึยังครับ?”เป็นอีกครั้งที่ซึงฮยอนโทรไปหาซึงรีเพื่อถามว่าตอนนี้คนดีของเขาอยู่ไหน
“กำลังขับรถอยู่ฮะ”
“ขับรถดีๆนะครับ แล้วเจอกันที่คอนโด”ซึงฮยอนวางถุงที่ใส่มื้อเย็นมาบนเบาะรถอย่างระมัดระวังก่อนจะ
รีบเข้าไปนั่งด้านในด้วยความรีบร้อน วาดยิ้มกับตัวเองก่อนจะรีบกลับไปรอคนที่เพิ่งโทรหาที่คอนโด
ขายาวรีบก้าวด้วยความรีบร้อนเพราะกลัวว่าคนที่เพิ่งเลิกงานจะมาถึงก่อนตัวเอง แต่เมื่อเปิดประตูเข้าไป
ห้องทั้งห้องก็ยังมืดอยู่เหมือนเดิม คนตัวสูงเลยได้แต่แอบลอบถอนหายใจเบาๆก่อนจะเดินไปยังห้องครัว
จัดอาหารที่ซื้อมาใส่จานนั่งรอซึงรี
ซึงฮยอนเองก็ไม่แน่ใจว่าซึงรีกำลังขับรถอยู่แถวไหน แต่มันก็เลยมาครึ่งชั่วโมงแล้วที่เขานั่งรออยู่ที่โต๊ะอาหาร
อันที่จริงเขาอยากจะโทรหาอีกครั้งแต่ก็กลัวว่าอีกคนกำลังขับรถอยู่ เจ้าของห้องตัดสินใจไปอาบน้ำเพราะถ้าหาก
เขานั่งรออีกสักสองหรือสามนาทีเขาอาจจะอดไม่ได้ที่จะโทรหาซึงรี
หลังจากที่อาบน้ำเสร็จซึงฮยอนก็ใส่ชุดนอนเดินออกมาจากห้อง เสียงเครื่องใช้ไฟฟ้าในครัวทำให้เขาต้องรีบเดินไปดู
แล้วก็พบว่าคนที่เขารออยู่กำลังยืนอยู่หน้าไมโครเวฟ อาหารที่อยู่ในจานก่อนหน้านี้ถูกจับไปอุ่นใหม่ คนที่ยืนหันหลังอยู่
ไม่ได้รับรู้ว่าตัวเองกำลังถูกจ้องอยู่แม้แต่น้อยจนกระทั่งถูกแขนแกร่งทั้งสองข้างกอดจากด้านหลัง
“อาบน้ำเสร็จแล้วหรอฮะ?”แผ่นหลังเล็กพิงกับอกกว้าง เปิดโอกาสให้คนตัวโตกว่าหอมแก้มใสได้ตามใจชอบ
“กลับมานานแล้วหรอครับ?”ซึงฮยอนไม่ได้ตอบเพราะว่าเขารู้ดีว่าซึงรีได้คำตอบแล้ว
“เมื่อห้านาทีที่แล้วฮะ เข้าไปในห้องนอนได้ยินเสียงน้ำเลยรู้ว่าพี่ซึงฮยอนอาบน้ำอยู่เลยมาอุ่นอาหารรอ”ดวงตาคู่เรียว
หันกลับไปมองเจ้าของใบหน้าที่น่าหลงใหล ริมฝีปากเรียววาดยิ้มหวานส่งไปให้
“เหนื่อยมั๊ยครับ ทำไมกลับช้าจัง”
“วันนี้ซึงรีออกไปถ่ายละครไกลฮะ”เสียงสัญญาณจากไมโครเวฟดังขึ้นทำให้คนตัวเล็กละจากอ้อมกอดพร้อมกับ
หยิบถุงมือผ้ามาใส่ก่อนจะหยิบจานออกมาแล้วเอาไปวางบนโต๊ะ
“ทานข้าวกันนะฮะ ซึงรีหิวแล้ว”เจ้าของเสียงใสยืนเกาะเก้าอี้มองจนคนที่เห็นต้องพยักหน้ายอมตามใจ
หลังจากมื้อเย็นที่ซึงฮยอนสังเกตได้ว่าคนรักของเขาดูเหนื่อยๆกว่าทุกวัน จนกระทั่งตอนที่นอนรอซึงรีอาบน้ำอยู่
เขาก็อดเป็นห่วงไม่ได้กลัวว่าคนตัวเล็กจะไม่สบายเอาซะง่ายๆ บางวันก็ต้องตื่นไปทำงานแต่เช้าแถมกลับเกือบ
เที่ยงคืน แถมเวลาจะไม่สบายซึงรีก็จะไม่ยอมรับและก็ไม่ยอมบอกง่ายๆด้วยทั้งๆที่รู้ว่าเป็นห่วงแต่คนรักของเขาก็
ทำตัวดื้อจนบางครั้งก็เหนื่อยใจ
คนที่กำลังถูกเป็นห่วงเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยท่าทางอ่อนล้า ซึงรีนอนลงข้างๆซึงฮยอนที่มองตามเขาตั้งแต่
ออกมาจากห้องน้ำ เจ้าของผิวขาวจัดซุกตัวเข้าหาผ้าห่มและคนที่ดึงเขาเข้าไปกอด ริมฝีปากคู่ร้อนผ่าวนั่นจูบที่
หน้าผากของเขา ซึงรีเบียดตัวเข้าไปหาอีกขึ้นจนแทบไม่เหลือช่องว่าง ดวงตาคู่เรียวช้อนมองคนที่กำลังมองมา
ก่อนที่ริมฝีปากบางจะวาดยิ้มหวานส่งไปให้
“วันนี้ไปไหนมาหรอฮะ?”ซึงฮยอนมองท่าทางคนตัวเล็กที่ถามเขาด้วยเสียงแผ่ว
“เข้าบริษัทครับ คนดีของพี่เหนื่อยหรอ?”
“มากๆเลยฮะ”ดวงตาคู่ที่จ้องเขาอยู่ก็ปรือจนใกล้จะปิดเต็มทน
“นอนนะครับ พรุ่งนี้ตื่นมาจะได้สดใส”พอคนที่นอนหนุนแขนได้ยินอย่างนั้นใบหน้าเล็กก็ฉายแววดื้อรั้นแถมยัง
ส่ายหน้าปฏิเสธอย่างรวดเร็ว
“ไม่เอาซึงรีอยากคุยกับพี่ซึงฮยอนก่อน”คำตอบที่ทำเอาคนฟังได้แต่อมยิ้มกับท่าทางเหล่านั้น
“พรุ่งนี้ก็ได้ครับ พี่รู้นะว่าซึงรีของพี่ง่วงแล้ว”แขนอีกข้างที่กอดอยู่ลูบแผ่นหลังเล็กกล่อมให้เด็กตัวโตยอมนอน
“ไม่เอาฮะ คุยตอนนี้”
“ครับๆ ไหนซึงรีบอกมาพี่มาสิครับว่าเราจะคุยอะไรกัน?”สุดท้ายก็ต้องยอมตามใจ
“พี่ซึงฮยอนเข้าบริษัทไปทำอะไรมาหรอฮะ มีงานหรอ?”ท่าทางอยากรู้ปนท่าทางง่วงนอนทำให้ซึงฮยอนกลั้นขำไม่อยู่
“เปล่าครับแต่ไม่รู้จะทำอะไร ก็ซึงรีไม่ยอมอยู่กับพี่นี่นา”
“ขำอะไรฮะ? อีกอย่างซึงรีก็ต้องไปทำงานนี่ฮะ”ใบหน้าเรียวใสถูลงกับแผ่นอกกว้างอย่างออดอ้อน
“ขำเด็กขี้สงสัยไงครับ ง่วงแล้วยังไม่ยอมนอนอีก”
“ไม่ใช่นะฮะ ซึงรีแค่อยากคุยกับพี่ซึงฮยอน”เสียงเล็กพูดอู้อี้จนคนฟังต้องตั้งใจฟัง เหมือนว่าคนที่นอนซุกเขาอยู่นี่
คงใกล้จะหลับเต็มทีเสียแล้ว
“แล้วพรุ่งนี้ไปถ่ายละครกี่โมงครับ”
“เย็นๆฮะ แล้วก็มีไฟล์ทไปญี่ปุ่นตอนเที่ยงคืน”คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเมื่อได้ยินคนตัวเล็กพูด
“ทำไมพี่ไม่เห็นรู้เรื่องเลย?”
“ซึงรีก็เพิ่งรู้เมื่อเย็นนี้ฮะ”
“งั้นเอาคีย์การ์ดวิลล่าไปด้วยนะ แล้วพี่จะรีบตามไปนะครับ”
“ฮะ”เสียงหวานเบาลงเรื่อยๆ
“เหนื่อยแย่เลยซึงรีของพี่ต้องทำงานแถมยังต้องเดินทางอีก พี่บอกแล้วใช่มั๊ยว่าอย่ารับงานก็ไม่ยอมฟัง”เขาเองก็อดไม่ได้
ที่จะบ่น นี่ไม่รวมถึงเรื่องเวลาที่ไม่ได้ใช้ร่วมกันแต่เป็นเรื่องสุขภาพของซึงรี หลายอาทิตย์ที่ผ่านมานี้ซึงรีของเขาก็ไม่ค่อย
มีเวลาจะพักผ่อนสักเท่าไหร่
“ฟังพี่อยู่รึเปล่าครับ?”
“ซึงรีครับ”เมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบกลับซึงฮยอนก็เรียกคนที่นอนนิ่งไปสักครู่ขึ้นอีกครั้ง
“ซึงรี.....หลับแล้วหรอครับ?”พอไม่ได้ยินคำตอบซึงฮยอนก็รับรู้เองว่าคนตัวเล็กหลับไปแล้ว
TALK
วันนี้ฟิคมาสั้นๆ แค่นี้ก่อนน้าเดี๋ยวเอาตอนหน้ามาลงให้เมื่อ...มีคนคิดถึง
ดูแลสุขภาพกันด้วยนะคะ ^^